که بر من و تو در اختیار نگشاده ست
نرسیدن به آرزوهای کوچک و رویاهای دم دستی غم انگیزتر از ناکام ماندن در مسیر آرزوهای بزرگ است.
شما اینطور فکر نمی کنید؟ خواجه که می گوید:
خیال حوصله بحر میپزد هیهات
چههاست در سرِ این قطره مُحالاندیش!
من هم می گویم: پس که اینطور، حالا دیگر فکر کردن به آرزوهای کوچک هم شده مُحال اندیشی! وَه که چه زندگی رقت انگیزی پس!
نه، اینطور درست نیست. باید تعادل را حفظ کنم. قلبم از یأس سنگین شده امروز. باید قبل از خواب دو قطره امید بچکانم تویش.
و کجا بجویم امید را؟
بله، در پناهگاه های همیشه؛
طبیعت، موسیقی، خاطرات و کاغذهای سپیدِ دعوت کننده.
